İnsanların bu şekilde düşünme arzusunu anlıyorum. Ortada fiziksel bir acı yokken, patronun fırçalaması, okulun uzaması ya da sevgilinin terk etmesi gibi durumlar ortalama bir insan için büyük zihinsel acılara neden olabilir. Bunlar büyür, psikolojik sıkıntılar bedenine de zarar vermeye başlar. Bir çeşit savunma mekanizması olarak bazen ben de kendi kendime "Zaten hiçbir şeyin anlamı yok." diyorum.
Fakat bu mantıken doğru mu? Hayır. İstediğiniz felsefi akımı savunun, farklı dinlere inanın ya da inanmayın. Toplum denen bir gerçek var. İnsanın yüz binlerce yıldır süregelen ihtiyaçları ve bunları elde etmek için uyması gereken kurallar var.
Çoğu insan mutluluk kavramı, hayatın anlamı veya evrimsel gerçekler hakkında düşünmez. Yüzeysel bir hayat yaşar; ailesinin dinine inanır, dünya görüşüne yakın biriyle evlenir, çocuk yapar, torun sever ve dünyaya veda eder. Bu insanlar için toplumsal kurallara uyum sağlamak ya da herkesin izlediği hayat çizgisini takip etmek oldukça normaldir. Peki ya diğerleri? Varoluşsal sancılar çekip tüm sınırları sorgulayan insanlar özgürleşmiş midir? Yine hayır.
